" پرتو عرفان !"
هر رخ تو از دلم آسان
نمیرود
تا جان برون ز پیکرم
ایجان نمیرود
تا با خیال روی تو او راست خلوتی
عاشق به سیر باغ
و گلستان نمیرود
آیا چه پیش آمده
کان طفل نازنین
چند روز شد به سوی دبستان نمیرود
یک لحظه نیست فُرصت آنم که درغمت
از دیده سیل اشک به دامان نمیرود
من بودم و تو بودی ومهتاب وصحن باغ
هر گز ز یادم آن
شب پغمان نمیرود
از تنگنای زندگی مشکل
گذشتن است
آن را که ره به پرتو
عرفان نمیرود
تا خو گرفته به درد و غمت «حمیم»
بهر علاج نزد طبیبان
نمیرود
کابل
– افغانستان
22/
05 /1344 خورشیدی. 
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر